• Posted by Γιάννης Κανάκης on 28/08/2014, 4:44 PM

    Γιάννης Κανάκης 28/8/14
    Είμαι δάσκαλος Μαθηματικών στο 1ο Γυμνάσιο Νέας Φιλαδέλφειας. Διάβασα το βιβλίο σου Κώστα και η άποψή μου είναι ότι μολονότι αναφέρεσαι, σε σημαντικά και βαθιά κρυμμένα συναισθήματα και καταστάσεις των ανθρώπων, που περιγράφεις, το κάνεις με τρόπο απλό και κατανοητό. Αυτό είναι μια από τις αιτίες για να γράψω στο blog της ομάδας. Ως Δάσκαλος έχω την άποψη ότι η διδασκαλία των Μαθηματικών είναι σκοπός, για αυτούς οι οποίοι ενδιαφέρονται για αυτή την κατεύθυνση, αλλά και ένα καλό στοιχείο, για όλους τους μαθητές, όσον αφορά την πνευματική αλλά και την συναισθηματικής τους ανάπτυξη. Το θέμα είναι ότι αρκετά χρόνια πριν, έχει αναπτυχθεί στην κοινωνία μας μια νοοτροπία η οποία αντιβαίνει με αυτή την άποψη. Θεωρώ ότι ένα από τα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο που πρέπει να ξεπεράσει, είναι η ευδοκίμηση της συναισθηματικής ωρίμανσης η οποία, όπως γνωρίζουμε έρχεται με την κατάκτηση ιδιοτήτων που αποκτώνται αντιμετωπίζοντας δύσκολες καταστάσεις π.χ του μαθήματος των μαθηματικών. ΟΙ γονείς όμως θεωρούν ότι η επίτευξη του μεγάλου βαθμού κυρίως του 20 ανεξάρτητα από το τι αυτό αντιπροσωπεύει είναι η επιτυχία και αυτό συγχέεται με την ευτυχία, μάλλον του γονιού, όπως ωραία περιγράφεις στο βιβλίο σου. ΟΙ γονείς σχεδόν αδιαφορούν για οτιδήποτε άλλο, εκτός από τους βαθμούς, σε σημείο που για να επιδράσω στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, πρέπει πρώτα να επιδράσω στην «διαπαιδαγώγηση» του γονιού. Αυτό όμως μολονότι το διαχειρίζομαι αδυνατώ να το αντιμετωπίσω ουσιαστικά. Αυτός είναι ο άλλος λόγος της συμμετοχής μου στο blog. Επειδή όμως ενδιαφέρομαι όπως και εσύ, για την δυνατότητα του συγχρόνου ανθρώπου να είναι ευχαριστημένος και δημιουργικός θέτω το ζήτημα, μαζί με την ερώτηση τι θα ήταν δυνατόν να γίνει για αυτό; Πιστεύω ότι ψυχαναλυτές και δάσκαλοι θα έπρεπε να συνεργαστούν προς όφελος του κοινωνικού καλού. Όσο αφορά την άποψή σου ότι το Δημοτικό κάνει καλά την δουλειά του όταν ένα παιδί ξέρει να διαβάζει, να γράφει και να κάνει τις τέσσερις πράξεις διαφωνώ. Η έννοια του αλλοτριωμένου παιδιού εξάρτημα των συναισθημάτων των γονέων, πού ως δάσκαλος αντιλαμβάνομαι μέσα από την δουλειά μου, είναι σύμφωνη με την θέση σου, ότι είχαμε μια αφελή αντίληψη, ότι κάναμε και ενδεχομένως κάνουμε, αυτό που έπρεπε και πρέπει για τα παιδιά μας. Σίγουρα η οικονομική κρίση μας υποχρεώνει να παραδεχθούμε ότι είναι άλλα αυτά που έχουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Η παιδεία είναι η ελπίδα μας, αλλά οι αγκυλώσεις της κοινωνίας χρειάζεται να ξεπεραστούν. Είμαι όχι μόνο απόλυτα σύμφωνος αλλά και ένθερμος υποστηριχτής να δημιουργήσουμε νέες συλλογικότητες, νέες σχέσεις με συνεργασία και αλληλεγγύη και να δώσουμε νέα ποιότητα και περισσότερο βάρος στη σημασία της παιδείας. Αλλά πώς θα το πετύχουμε αυτό;

    Reply →
  • Posted by Κορνηλία on 19/07/2014, 7:55 AM

    Τέλεια Κώστα. Τα τέσσερα σημαντικά σημεία της μελέτης σου, ειναι βέβαια τα πρωτότυπα και πρωτότυπα δοσμένα, κατανοητά και απολύτως χρήσιμα εργαλεία που προσφέρεις.
    Μου δίνει χαρά να συμμετέχω ή να οργανώσω κάτι για τις νοοτροπίες που αναπτύσσονται στις ελληνικές κοινότητες. Θα το κάνουμε οπωσδήποτε.
    Καλές διακοπές και για σένα.

    Reply →
  • Posted by Κώστας Γκοτζαμάνης on 18/07/2014, 12:02 PM
    in reply to Κορνηλία

    Κορνηλία σ’ ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου, χαίρομαι που σου άρεσε το βιβλίο. Η συζήτηση για την παραδοσιακή κοινότητα είναι και χρήσιμη και ενδιαφέρουσα. Έχεις δίκιο ότι δεν ασχολήθηκα με πολλές επιμέρους διαφορές. Δεν ήταν δυνατό να καλύψω το θέμα μέσα σε 19 σελίδες και δεν ήθελα να δώσω περισσότερο χώρο γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του βιβλίου. Προσπάθησα να τονίσω μερικά κεντρικά σημεία γιατί μ’ ενδιέφερε να καταλάβει ο αναγνώστης ότι ορισμένες από τις σημερινές μας δυσκολίες συνδέονται με κληρονομημένα πρότυπα από τις προηγούμενες γενιές. Σε σχέση με το βιβλίο, υπάρχουν τέσσερα σημαντικά σημεία: η διαδικασία λήψης της απόφασης, η σχέση μητέρας-γιού, η διαχείριση της αναβολής της λύσης και η αντιμετώπιση της διαφορετικής άποψης. Για την ιστορία, όταν έγραφα το συγκεκριμένο κεφάλαιο είχα στο νου μου διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όχι τόσο τους Βλάχους, οι οποίοι ως “ημινομάδες” έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες. Θα μου πεις, πώς μπορώ να μη τους είχα στο νου μου, αφού είμαι 25% Βλάχος, από τη μητρική μου γιαγιά, η οποία ήταν Μετσοβίτισσα και εξαιρετική αφηγήτρια ιστοριών και παραμυθιών… Για τα επιμέρους θέματα της παραδοσιακής οικογένειας και της παραδοσιακής κοινότητας υπάρχει πλούσιο έδαφος για συζήτηση, αν θέλεις, μπορείς να οργανώσεις μια παρουσίαση ή μια συζήτηση στον Τόπο Ψυχοθεραπείας, όπου διαθέτουμε έναν θαυμάσιο (και τεράστιο) χώρο! Σε προσκαλώ επισήμως! Προς το παρόν σου εύχομαι καλές διακοπές, Κώστας Γκοτζαμάνης.

    Reply →
  • Posted by Κορνηλία on 14/07/2014, 8:58 PM

    Μόλις διάβασα το βιβλίο σου. Εχω να πώ πολλά, γιατι μου γέννησε πολλές ιδέες που θέλω να μοιραστω! Αλλά υποθέτω ότι εδω ο χώρος είναι περιορισμένος, γι αυτό περιορίζομαι κι εγω.
    Τα σημεία με τις πολύ πολύ συνηθισμένες φράσεις, τοσο συνηθισμένες που είναι κλισέ (βάλε τη ζακέτα σου!), είναι καταπληκτικά ερμηνευμένα. Ο απλός – και όχι εκλαϊκευμένος- επιστημονικός λόγος σου ειναι απολαυστικός, ειναι κάτι που εκτιμώ βαθύτατα, καθως πιστεύω ότι οι ειδικοί υπάρχουν για να μας φέρνουν πιο κοντά στη γνώση.

    Εχω αρκετές επιφυλάξεις (ως κοινωνικός ανθρωπολόγος) για τις περιγραφές της ελληνικής οικογένειας. Η οποία δεν είναι μία. Άλλη η βλάχικη οικογένεια την οποία κυρίως περιγράφεις, άλλη αυτή που συναντούμε στο Αιγαίο (βλ. Σκύρο, Κάλυμο, Κάρπαθο τα πιο γνωστά και τρανταχτά παραδείγματα) και άλλη η Μανιάτικη. Και πάει λέγοντας. Έχουν βασικές διαφορές ως προς τους ρόλους και την ιεραρχία, τις σχέσεις συνεργασίας, τη γειτονία, την έχθρα.
    Αυτό που μου αναπτέρωσε το ηθικό, πάνω που άρχισα να ανησυχω ότι κι εγω τα έκανα όλα λάθος, είναι οι τρόποι, τα κλειδιά που έδωσες στα τελευταία κεφάλαια.
    Και όπως λέει η προλαλήσασα Αντυ, αυτη η αίσθηση ελπίδας… Ανεκτίμητη. Μπράβο λοιπον και θέλουμε κι άλλα.

    Reply →
  • Posted by Αντυ on 22/05/2014, 12:53 PM

    “Πες μια καλή κουβέντα!” εναντίον ” Ποτέ δε θάσαι αρκετά καλός”
    Το αλλοτριωμένο παιδί, εξάρτημα των γονιών, και ο ρόλος του πατέρα ήταν στη δική μου ανάγνωση τα πιο αναπάντεχα σημεία.
    Κυρίως όμως απόλαυσα την εφαρμογή των νέων δεξιοτήτων των νέας γενιάς γονιών στην ανατροφή των παιδιών. Η διαφωτιστική εξήγηση που προηγήθηκε γύρω από την ιστορική συγκυρία που απαγόρευε στην παλιά οικογένεια την διαπραγμάτευση και γύρευε αντίθετα άμεση λύση στις τυχόν παρεκκλίσεις που αναφύονταν , κάνει λυτρωτική τη σημερινή δυνατότητα για μια άλλη γονεϊκή αντίδραση
    Μου άρεσε η αίσθηση ελπίδας που μεταδίδει το βίβλιο, κάνοντας μικρές αλλαγές με τον κοινό νου.

    Reply →

Leave a reply

Cancel reply

Photostream